پاره تن نبی در مدینه النبی بعد از رحلت نبی
یکی از حقایق تلخ تاریخ تحریفات و انحرافات ادیان آسمانی از مسیر حقیقی اشان پس از رحلت پیامبران الهی است. آخرین دین نیز از این حقیقت مستثنی نگردید. در راستای شناسایی علل این اتفاقات، مباحث و مسائل فراوانی به چشم می خورند که جای طرح آن در این مقال کوتاه و گذرا نیست. در این نوشتار به بیان یک سند تاریخی از این مساله در دین پیامبر خاتم صلی الله علیه و آله که هر ضمیر آگاه و حقیقت طلب با مطالعه متن آن سند و تحقیق و یافتن آن متن در اسناد و منابع مدعیان اثبات کننده ی عکس آن به یک تحلیل بلا تعصبی تاریخی حقیقی خواهد رسید اکتفا شده است و آن خطبه بضعة النبي فی مدینه النبی بعد الرحله النبی معروف به خطبه فدکیه است که در ذیل تنها متن این خطبه جهت تامل بدون هیچ گونه شرحی آورده شده است و مابقی حقیقت یابی به مخاطب واگذار گشته است:
خطبتها عليهاالسلام بعد غصب الفدك
روى انّه لمّا أجمع أبوبكر و عمر علي منع فاطمة عليهاالسلام فدكاً و بلغها ذلك،لاثت خمارها علي رأسها، و اشتملت بجلبابها، و أقبلت في لمّة من حفدتها و نساء قومها، تطأ ذيولها، ما تخرم مشيتها مشية رسولاللَّه صلى اللَّه عليه و آله،حتّى دخلت علي أبيبكر، و هو في حشد من المهاجرين و الانصار و غير هم، فنيطت دونها ملاءة فجلست، ثم أنّت أنّة أجهش القوم لها بالبكاء، فارتجّ المجلس، ثم أمهلت هنيئة.
حتّى اذا سكن نشيج القوم و هدأت فورتهم، افتتحت الكلام بحمداللَّه و الثناء عليه و الصلاة علي رسوله، فعاد القوم في بكائهم، فلمّا أمسكوا عادت في كلامها فقالت عليهاالسلام:
اَلْحَمْدُلِلَّهِ عَلي ما اَنْعَمَ، وَ لَهُ الشُّكْرُ عَلي ما اَلْهَمَ، وَ الثَّناءُ بِما قَدَّمَ، مِنْ عُمُومِ نِعَمٍ اِبْتَدَاَها، وَ سُبُوغِ الاءٍ اَسْداها، وَ تَمامِ مِنَنٍ اَوْلاها، جَمَّ عَنِ الْاِحْصاءِ عَدَدُها، وَ نَأى عَنِ الْجَزاءِ اَمَدُها، وَ تَفاوَتَ عَنِ الْاِدْراكِ اَبَدُها، وَ نَدَبَهُمْ لاِسْتِزادَتِها بِالشُّكْرِ لاِتِّصالِها، وَ اسْتَحْمَدَ اِلَى الْخَلائِقِ بِاِجْزالِها، وَ ثَني بِالنَّدْبِ اِلى اَمْثالِها.